Жаңалықтар
02 мамыр 2026 ж, 13:42
Жастар неге тез шаршайды?
Таңғы сағат 6:30. Қала әлі толық оянбаған. Бірақ Айдостың телефоны әлдеқашан «оянып» кеткен. Бірінен соң бірі келген хабарламалар, әлеуметтік желідегі жаңалықтар, сабақ кестесі, тапсырмалар… Ол көзін әрең ашып, экранға үңіледі. Тағы бір күн басталды. Бірақ ол кеше де дәл осылай басталған еді. Және одан бұрынғы күні де… Айдос – қарапайым студент. Арманы бар, мақсаты бар, бірақ бір нәрсе жетіспейді. Ол – қуат.
Бүгінгі жастар неге тез шаршайды? Неге 20-дағы жігіттер мен қыздардың көзінен шаршағандық байқалады? Бұл жай ғана ұйқының аздығы емес. Бұл – көзге көрінбейтін, бірақ жанды жейтін эмоционалды күйзеліс.
Күн сайын біз өзімізді бір жарыста жүргендей сезінеміз. Біреу табысқа жетіп жатыр, біреу шетелде оқып жүр, енді бірі бизнес бастап кеткен. Ал сен… әлі ізденістесің. Осы сәтте санаңда бір сұрақ тұрады: «Мен кеш қалып жатқан жоқпын ба?»
Әлеуметтік желіде бәрі бақытты сияқты. Әдемі өмір, күлкі, жетістік. Бірақ ешкім камераның ар жағындағы шаршаған көзді көрсетпейді. Ешкім «мен бүгін шаршадым» деп жазбайды. Өйткені бәрі мықты болып көрінгісі келеді.
Ал шын мәнінде ше? Шын мәнінде, көп жастардың ішінде үнсіз күрес жүріп жатыр. Олар шаршағанын мойындағысы келмейді. Өйткені «шаршадым» деу әлсіздік сияқты көрінеді. Бірақ бұл қате түсінік.
Бүгінгі студент тек оқымайды. Ол қатар жұмыс істейді, өзін дамытады, қоғамнан қалмауға тырысады. Бір уақытта бәріне үлгергісі келеді. Бірақ адам – машина емес. Оның да шегі бар.
Кейде біз демалуды ұмытып кетеміз. Кейде өзімізді басқалармен салыстырып, ішімізден жанып кетеміз. Кейде жай ғана үндемей, бәрін ішке жинай береміз. Сөйтіп, бір күні түсінбей қаламыз: «Неге мен шаршап жүрмін?».
Шаршау – тек физикалық тұрғыда емес. Ол – ойдың, сезімнің, үміттің шаршауы. Сен ұйықтасаң да кетпейтін шаршау бар. Сен демалсаң да жеңілдемейтін күй бар. Бұл – burnout. Бұл – қазіргі жастардың үнсіз дерті. Бірақ бұл жағдайдан шығудың жолы бар. Ең алдымен, өзіңе шын қарау керек.
Сен бәріне үлгеруге міндетті емессің.
Сен бірден табысқа жетпеуің мүмкін.
Сен кейде шаршауға, тоқтауға, демалуға құқылысың.
Өмір – жарыс емес. Ол – жол. Бұл жолда әркімнің өз қарқыны бар.
Кешкісін Айдос тағы да телефонға қарады. Бірақ бұл жолы ол экранды сөндірді. Терезені ашып, таза ауа жұтты. Ұзақ уақыттан бері алғаш рет ол өзіне сұрақ қойды: «Мен шын мәнінде не қалаймын?». Мүмкін, дәл осы сұрақтан бәрі басталатын шығар.
Жастардың шаршауы – әлсіздік емес. Бұл – олардың тым көп нәрсеге жауапкершілікпен қарауының белгісі. Бірақ кейде ең маңызды жауапкершілік – өзіңе деген жауапкершілік екенін ұмытпау керек.
Өзіңді сақта.
Өзіңді тыңда.
Өзіңді жоғалтпа.
Өйткені сенің өмірің – тек жетістікке жету емес, оны сезіне білу.
Аида БЕКЖАНОВА,
колледж психологы
Бүгінгі жастар неге тез шаршайды? Неге 20-дағы жігіттер мен қыздардың көзінен шаршағандық байқалады? Бұл жай ғана ұйқының аздығы емес. Бұл – көзге көрінбейтін, бірақ жанды жейтін эмоционалды күйзеліс.
Күн сайын біз өзімізді бір жарыста жүргендей сезінеміз. Біреу табысқа жетіп жатыр, біреу шетелде оқып жүр, енді бірі бизнес бастап кеткен. Ал сен… әлі ізденістесің. Осы сәтте санаңда бір сұрақ тұрады: «Мен кеш қалып жатқан жоқпын ба?»
Әлеуметтік желіде бәрі бақытты сияқты. Әдемі өмір, күлкі, жетістік. Бірақ ешкім камераның ар жағындағы шаршаған көзді көрсетпейді. Ешкім «мен бүгін шаршадым» деп жазбайды. Өйткені бәрі мықты болып көрінгісі келеді.
Ал шын мәнінде ше? Шын мәнінде, көп жастардың ішінде үнсіз күрес жүріп жатыр. Олар шаршағанын мойындағысы келмейді. Өйткені «шаршадым» деу әлсіздік сияқты көрінеді. Бірақ бұл қате түсінік.
Бүгінгі студент тек оқымайды. Ол қатар жұмыс істейді, өзін дамытады, қоғамнан қалмауға тырысады. Бір уақытта бәріне үлгергісі келеді. Бірақ адам – машина емес. Оның да шегі бар.
Кейде біз демалуды ұмытып кетеміз. Кейде өзімізді басқалармен салыстырып, ішімізден жанып кетеміз. Кейде жай ғана үндемей, бәрін ішке жинай береміз. Сөйтіп, бір күні түсінбей қаламыз: «Неге мен шаршап жүрмін?».
Шаршау – тек физикалық тұрғыда емес. Ол – ойдың, сезімнің, үміттің шаршауы. Сен ұйықтасаң да кетпейтін шаршау бар. Сен демалсаң да жеңілдемейтін күй бар. Бұл – burnout. Бұл – қазіргі жастардың үнсіз дерті. Бірақ бұл жағдайдан шығудың жолы бар. Ең алдымен, өзіңе шын қарау керек.
Сен бәріне үлгеруге міндетті емессің.
Сен бірден табысқа жетпеуің мүмкін.
Сен кейде шаршауға, тоқтауға, демалуға құқылысың.
Өмір – жарыс емес. Ол – жол. Бұл жолда әркімнің өз қарқыны бар.
Кешкісін Айдос тағы да телефонға қарады. Бірақ бұл жолы ол экранды сөндірді. Терезені ашып, таза ауа жұтты. Ұзақ уақыттан бері алғаш рет ол өзіне сұрақ қойды: «Мен шын мәнінде не қалаймын?». Мүмкін, дәл осы сұрақтан бәрі басталатын шығар.
Жастардың шаршауы – әлсіздік емес. Бұл – олардың тым көп нәрсеге жауапкершілікпен қарауының белгісі. Бірақ кейде ең маңызды жауапкершілік – өзіңе деген жауапкершілік екенін ұмытпау керек.
Өзіңді сақта.
Өзіңді тыңда.
Өзіңді жоғалтпа.
Өйткені сенің өмірің – тек жетістікке жету емес, оны сезіне білу.
Аида БЕКЖАНОВА,
колледж психологы
1
Директордың блогы
